تست نوار قلب
تست نوار قلب (به انگلیسی EKG) یک آزمایش تشخیصی است؛ که متخصص قلب و عروق برای اندازهگیری فعالیت الکتریکی قلب از آن استفاده میکند. این تست یکی از بهترین آزمایشات انجام شده برای سنجش ریتم و عملکرد قلب است.
عملکرد قلب به این صورت است که یک سری سیگنالهای الکتریکی در نقاط خاصی از قلب تولید میشود، سپس این سیگنالهای الکتریکی در مسیر مشخصی به سراسر قلب منتقل میشود. نتیجه نهایی از تولید این پیامهای الکتریکی تولید تپش یا ضربان قلب است.
این ضربان یا تپش باعث انقباض ماهیچههای قلب میشوند و خون را به سرتاسر بدن منتقل میکنند. مشکلات قلبی باعث تغییر روند هدایت سیگنالها و صدای قلب میشود. متخصصان از EKG برای اندازهگیری این سیگنالهای الکتریکی، ضربان قلب نرمال، بررسی صدای قلب و عملکرد آن در جهت تشخیص بیماریها و مشکلات قلبی استفاده میکنند.
دستگاه نوار قلب یا الکتروکاردیوگراف
دستگاه نوار قلب یا الکتروکاردیوگراف با استفاده از الکترودهایی که روی پوست قرار می گیرد؛ برای تولید الکتروکاردیوگرام ( ECG یا EKG) یا نوار قلب مورد استفاده است. الکترودهای این دستگاه تغییرات الکتریکی کوچکی را که در نتیجه دپلاریزاسیون عضله قلب و به دنبال آن رپولاریزاسیون در طی هر چرخه ضربان قلب رخ می دهد را تشخیص می دهند.
تغییرات در الگوی نوار قلب طبیعی در بسیاری از ناهنجاری های قلبی، از جمله اختلالات ریتم قلب (مانند فیبریلاسیون دهلیزی و تاکی کاردیای بطنی)، جریان خون عروق کرونر ناکافی (مانند ایسکمی میوکارد و انفارکتوس میوکارد) و اختلالات الکترولیت (مانند هیپوکالمی و هیپرکالمی) رخ می دهد.
برای یک نوار قلب معمولی 12 الکترود بر روی اندام بیمار و روی سطح قفسه سینه قرار می گیرد. سپس مقدار کلی پتانسیل الکتریکی قلب از دوازده زاویه مختلف اندازه گیری می شود؛ در طی یک دوره زمانی (معمولاً ده ثانیه) ثبت می شود.
به این ترتیب ، اندازه و جهت کلی دپلاریزاسیون الکتریکی قلب در هر لحظه در طول چرخه ضربان قلب گرفته می شود. قبل از درمان هر نوع ناهنجاری قلبی ابتدا باید آن را به طور دقیق تشخیص داد. برای برخی از آریتمی ها ، مانند فیبریلاسیون دهلیزی ، اغلب لازم است ECG برای چندین روز اندازه گیری شود. هر چقدر دستگاه شما بتواند داده بیشتری جمع کند، احتمال تشخیص دقیق تر وقایع قلبی بیشتر است.
سه جزء اصلی نوار قلب شامل موج P که نمایانگر دپلاریزاسیون دهلیزها است؛ کمپلکس QRS نمایانگر دپلاریزاسیون بطن ها و موج T نشان دهنده پلاریزاسیون مجدد بطن ها است.
بر اساس اعلام مرکز کنترل و پیشگیری بیماری های ایالات متحده ، حدود 3 تا 6 میلیون آمریکایی مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی یا AFib هستند. این بیماری رایج ترین نوع آریتمی قلب است، بیماری ای که باعث می شود قلب خیلی سریع، خیلی آهسته یا نامنظم بتپد.
از آنجا که افراد مبتلا به AFib تا پنج برابر بیشتر دچار سکته مغزی می شوند و خطر بیشتری برای نارسایی قلبی دارند؛ نگه داشتن قلب در ریتم مناسب با داروها یا سایر روش های درمانی می تواند مهم باشد. دستگاه های الکتروکاردیوگرام شخصی (EKG / ECG) نیز می توانند به نظارت بر ریتم قلب هنگام حضور در خانه یا مسافرت کمک کنند.
نخوه کارکرد دستگاه الکترو کاردیوگراف
در صورت احساس ضربان نامنظم قلب بسته به نوع دستگاه، یک یا دو انگشت خود را روی دستگاه نگه دارید. حسگرها تا زمانی که انگشتان شما روی دستگاه هستند، به عنوان الکترود فعالیت الکتریکی قلب شما را اندازه گیری و ضبط می کنند.
دستگاه این اطلاعات را در یک برنامه یا تلفن هوشمند ذخیره می کند، تا بتوانید یافته ها را مرور کرده و با پزشک خود در میان بگذارید. اکثر این دستگاه ها توسط سازمان غذا و دارو برای تشخیص AFib مورد تأیید قرار گرفته و برای بررسی فعالیت قلب به برنامه های تلفن های هوشمند اعتماد می کنند.
بخش های مختلف دستگاه نوارقلب
در دستگاه الکتروکاردیوگراف گروهی از سنسورها و الکترودها برای ثبت و تشخیص فعالیت قلب با هم کار می کنند. ضربان های قلب را بررسی و آن را به شکل نمودار ترجمه می کند. نتیجه بررسی روی نوارهای کاغذی چاپ می شود.
الکترودها
الکترودها شامل مجموعه ای از سیم های سربی و دیسک های فلزی کوچک در انتهای هر سیم هستند. این دیسک های نرم و چسبنده به بازوها ، پاها و قفسه سینه متصل می شوند؛ تا ریتم قلب را کنترل و ضبط کنند. این الکترودها به واحد اصلی دستگاه متصل می شوند.
تقویت کننده
تقویت کننده ها دستگاه هایی با قابلیت دریافت سیگنال های الکتریکی از الکترودها هستند. تقویت کننده ها سیگنال ها را به اطلاعات تبدیل می کنند. این تقویت کننده ها شامل بخش ها و عملکردهای مختلف هستند. سیگنال دریافتی از بدن انسان نسبتاً ضعیف است و باید تقویت شود تا بتواند تثبیت شود.
تقویت کننده شامل یک تقویت کننده بافر و یک تقویت کننده قوی است. به تبدیل اطلاعات کمک می کند تا توسط دستگاه خروجی خوانده شود. با این حال ، تقویت کننده از واحد اصلی دستگاه جدا است؛ تا بیماران را از شوک الکتریکی محافظت کند.
دستگاه های خروجی
خروجی دستگاه ECG یک نوار کاغذی است؛ که علائم الکتریکی را نشان می دهد. این علائم برای تشخیص بیماری قلبی، ایست قلبی و سایر ناهنجاری ها مورد استفاده قرار می گیرد.
لزوم استفاده از الکتروکاردیوگراف
افرادی با علائم نادر و احتمال ابتلا به ناهنجاری ریتم قلب، مانند تپش قلب بالا و سرگیجه باید از نتایج این دستگاه برای بررسی دقیق تر مشکل احتمالی استفاده کنند. دستگاه های نوار قلب که قابلیت بررسی فعالیت قلب را به مدت 24 ساعت تا 30 روز را دارند؛ دقیق تر و مورد اطمینان هستند.
انواع دستگاه نوار قلب
پزشکان و متخصصان از انواع مختلف الکتروکاردیوگراف (EKG) برای بررسی انواع بیماری های قلبی یا ریوی استفاده می کنند که برخی از آنها عبارتند از:
- تست ورزش قلبی – ریوی (CPET) :
تست ورزش قلبی ریوی (CPET) ارزیابی سیستم قلبی و ریوی است. این آزمایش برای تشخیص هرگونه بیماری قلبی یا ریوی استفاده می شود. - تست استرس :
هنگامی که بیمار روی تردمیل راه می رود یا با دوچرخه ثابت کار می کند؛ قلب را در حین ورزش تحت فشار قرار می دهد. میزان تنفس و فشار خون نیز کنترل می شود. برای تشخیص بیماری عروق کرونر و یا تعیین میزان ایمن در حین ورزش پس از حمله قلبی یا جراحی قلب، ممکن است از تست استرس استفاده شود. - مانیتور هولتر:
مانیتور هولتر نوعی الکتروکاردیوگرام (ECG یا EKG) با قابلیت ردیابی ECG به طور مداوم برای مدت 24 ساعت یا بیشتر استفاده می شود. الکترودها در مکان های مشخصی روی سینه ، بازوها و پاها قرار می گیرند و فعالیت الکتریکی قلب اندازه گیری می شود تا اطلاعات لازم برای پزشک فراهم شود. - EKG استراحت :
این نوع الکتروکاردیوگرام آزمایش استاندارد برای اندازه گیری عملکرد الکتریکی قلب است. در حال استراحت فعالیت الکتریکی قلب را بررسی می کند. - الکتروکاردیوگرام با سیگنال متوسط :
الکتروکاردیوگرام با سیگنال متوسط نوع دقیق تری از الکتروکاردیوگرام (ECG یا EKG) است. در این روش، چندین ارزیابی در مدت زمان تقریبی 20 دقیقه به منظور تشخیص ضربان های غیر طبیعی قلب انجام می شود.
انواع مختلفی از دستگاه الکتروکاردیوگرام شامل1، 2، 3، 6 و 12 الکترود معمولا در مراکز درمانی برای سنچش ضربان و ریتم قلب استفاده می شود.












برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.